De ene rit waarvoor een huurauto de moeite waard is: van de zuidkust naar de Teide via Vilaflor

Als je op Tenerife voor één ding een huurauto neemt, laat het dan deze rit zijn: de klim vanaf de zuidkust door Vilaflor en het dennenbos, de kraterbodem van het nationaal park op, en weer naar beneden. Het is de rit waarvoor het eiland eigenlijk gemaakt lijkt, en de rit waarbij zelf rijden beter is dan in een touringcar zitten – met twee uitzonderingen waar ik nog op terugkom, want die zijn echt.

Dit is één route, fatsoenlijk beschreven, geen lijst van tien. Een lijst van tien is precies de reden waarom mensen er uiteindelijk geen van allen rijden.

Hoe de dag verloopt

Je verlaat de toeristenstrook, rijdt omhoog door bananenterrassen en daarna door een landschap dat binnen een uur zo’n drie keer helemaal van karakter verandert. Boven Vilaflor – het hoogstgelegen dorp van het eiland en de laatste plek met een café voor het park – komt de weg de Corona Forestal binnen, een dennenbos dat zich over kilometers uitstrekt en daar ook naar ruikt.

Dan houden de bomen op. Die overgang, waar het bos eindigt en de kraterbodem zich opent met de piek op de achtergrond, is het beste moment van de hele rit – en hij komt zonder waarschuwing. Rem af voordat je er bent.

Vanaf daar doorkruist de TF-21 de caldera, langs de Parador en de Roques de García, en loopt door tot El Portillo aan het andere eind. Je kunt op elk punt omkeren; je hoeft niet het hele park door te steken om de rit gedaan te hebben.

Plan de hele dag, niet alleen de rijtijd. Je navigatie-app geeft je een rijtijd, en die is eerlijk én nutteloos tegelijk – de stops zijn het hele punt, en wie twee uur inplant, jaagt zich uiteindelijk door precies het deel heen waarvoor hij kwam. Ter vergelijking: de begeleide busversie van ongeveer deze route duurt zeven uur inclusief kabelbaan, en de rondrit over het hele eiland met Masca, Icod en Garachico negen uur.

Waar je stopt, op volgorde

Vilaflor. Laatste benzine, laatste betrouwbare koffie, laatste toiletten voor een lang stuk. Neem alle drie mee, of je ze nodig hebt of niet.

De uitzichtpunten in het bos aan de TF-21. Er zijn meerdere aangegeven parkeerstroken terwijl de weg klimt. Gebruik een aangegeven strook. Dat is belangrijker dan het klinkt – zie het stuk over parkeren verderop.

Boca Tauce, waar de weg vanuit het westen aansluit en de zwarte lavavelden beginnen. Deze kleurverandering is, na de piek zelf, het meest gefotografeerde punt van het eiland.

Roques de García en de Mirador La Ruleta, tegenover de Parador. Dit is de stop die iedereen maakt, de rotsformaties die je van foto’s kent, en het startpunt van een wandelroute van een paar uur, als je benen en water genoeg hebt. Die wandeling hebben we apart beschreven, in de rondwandeling Roques de García.

El Portillo aan het noordelijke eind, waar het bezoekerscentrum is en waar de weg afdaalt richting La Orotava en de noordkust.

Het parkeerprobleem, eerlijk gezegd

De parkeerplaats bij La Ruleta, tegenover de Roques, is het drukpunt van het hele nationaal park en raakt al vroeg op de dag vol. In de zomer, met Kerstmis en met Pasen kan hij ruim voor het middaguur al vol zijn, en het drukste tijdvak ligt ongeveer tussen 12:00 en 14:00 uur. Aankomen tussen 9:00 en 9:30 uur maakt het verschil tussen parkeren en rondjes rijden.

De autoriteiten zijn dit gebied juist aan het verbouwen vanwege het aantal huurauto’s en touringcars dat langs de weg stopt – voetgangers op de berm van een bergweg waren het veiligheidsprobleem achter de werkzaamheden.

Los een volle parkeerplaats niet op door zelf een plek te verzinnen. De controles hier zijn echt en gezamenlijk: de lokale politie, verkeersagenten van de Guardia Civil, de Canarische politie en milieuagenten controleren in het nationaal park en in de landelijke parken Anaga en Teno. Er zijn boetes uitgeschreven voor parkeren op gehandicaptenplaatsen, in laad- en loszones voor bussen, op gele strepen, midden op de rijbaan, en voor het stoppen op de rotsen langs de weg om foto’s te maken. Ik geef je geen bedrag in euro’s, omdat de berichten er geen noemen en een verzonnen getal erger is dan geen getal – maar de controles zijn niet theoretisch.

Als La Ruleta vol is, rijd door. Er zijn andere aangegeven stops, het licht is later toch beter, en het alternatief is een boete en een wandeling.

Wat de winter verandert

De berg is geen rit die alleen in de zomer werkt – in de winter is het licht beter en zijn er minder mensen. Maar de kraterbodem ligt op zo’n 2.000 meter, en sneeuw sluit de toegangswegen elke winter voor dagen achter elkaar af. Als dat gebeurt, is de sluiting absoluut: de weg is dicht, niet alleen lastig – en daar verandert ook het grootste vertrouwen in je eigen rijkunst niets aan.

Daar volgen twee regels uit. Controleer de status van de weg op de ochtend van je rit, niet de avond ervoor. En rijd met een huurauto nooit met sneeuwkettingen die je niet zijn uitgereikt en die je niet mag monteren – de meeste huurcontracten zeggen daar iets over. Wat realistisch is, hebben we uitgewerkt in Teide in de winter.

De andere seizoensfactor is de calima, de Saharastof-waas, die het uitzicht waarvoor je naar boven bent gereden kan veranderen in een grijze muur. Die is niet lang van tevoren te voorspellen. Is de voorspelling helder op een van je vrije dagen, neem dan die dag in plaats van de dag die je oorspronkelijk had gepland.

De twee keer dat de begeleide tocht de betere keuze is

Als Masca op het lijstje staat. Sinds 30 juli 2026 voert het Cabildo de Tenerife toegangscontroles uit op de TF-436 naar Masca, van 09:00 tot 16:00 uur, op de dagen dat het brandgevaar dat rechtvaardigt. Op die dagen komen kleine touringcars onder 7,5 meter binnen via een quotum- en tijdslotsysteem; huurauto’s zijn expliciet verboden, net als de rest van het particuliere toeristenverkeer. De maatregel is bedoeld als tijdelijk en dynamisch, niet permanent – controleer dus voor je reisdatum de actuele stand bij het Cabildo. Maar zijn de controles actief en rijd je toch, dan word je bij Las Lagunetas of Santiago del Teide teruggestuurd. Dit is de enige plek op Tenerife waar de bus echt komt waar de huurauto niet kan komen.

Als wijn deel van het plan is. Zowel de hoge hellingen boven het noorden als de kant bij Vilaflor verbouwen wijn, en sommige van de beste stops op een eilandrit zijn plekken waar je een glas krijgt aangeboden. Eén aanbieder verkoopt een Teide-buggytocht met een wijnproeverij en tapas voor 210 € per voertuig, juist omdat iemand anders rijdt. Als proeven het doel van het uitje is, boek dan een tocht en laat de auto bij het hotel staan – de Spaanse alcohollimiet is strenger dan in verschillende landen waar bezoekers vandaan komen, en de weg die je zou rijden is niet de weg om dat te testen.

Wat de auto je echt oplevert

Zonsopgang en avondlicht, die geen enkele busdienstregeling biedt. De vrijheid om twintig minuten bij de bosrand te stoppen omdat het licht iets bijzonders deed. Een picknick op de kraterbodem op je eigen tijdstip in plaats van een vaste lunchstop. En het noorden – La Orotava, Garachico, de kustweg – aan het eind van dezelfde dag toegevoegd als je de energie hebt, een rondje dat de bussen opsplitsen in twee aparte excursies.

Dat is een goede dag, en die is de huur waard. Of het de moeite waard is om de auto voor de hele twee weken te huren, is een andere vraag, die ik eerlijk beantwoord heb in Heb je een auto nodig op Tenerife. Voordat je boekt, zijn de regels over eigen risico en borg tien minuten waard.

Vergelijk auto’s en ophaalpunten op Tenerife

Rijd je liever niet zelf, dan behandelen de Teide-tochten deze route zowel als halve als hele dag, en halve of hele dag legt uit wat die extra uren je echt opleveren.